Re: floor time น้องบ๊อบบี้
![โพสต์ โพสต์](./styles/prosilver/imageset/icon_post_target.gif)
สวัสดีค่ะคุณหมอ นักบำบัดและท่านผู้ปกครองกัลยาณมิตรทุกท่าน
ใกล้วันประชุมเสาร์สุดท้ายของเดือนอยากเล่าตัว R ของบ๊อบบี้วันนี้ เมื่อ 3 ปีที่แล้วตอนไปอบรมที่ศาลายาช่วงพักทานข้าว มีรุ่นพี่ท่านหนึ่งถามแม่บ๊อบบี้ว่า “ น้องบ๊อบคุยกับคนข้างเคียงหรือยัง” อันนี้แม่บ๊อบบี้อึ้งงงเลย เอ ! ลูกตัวเองเพิ่งเริ่มออกมาดูโลก ต้องคุยกับคนใกล้ตัวแล้วหรือยังหว่า มัวแต่ทำหน้างง ก็เลยมีพี่ผู้ปกครองอีกท่านตอบแทนว่าบ๊อบเพิ่งเริ่มยังหรอก แต่จากวันนั้นถึงวันนี้จึงเข้าใจ 3 ปีแล้วนะค่ะ จากแนวทาง DIR floortime เมื่อ R ของบ๊อบบี้ตัวใหญ่และชัดขึ้น ขณะนี้มันแผ่จากพ่อและแม่ไปยังคนข้างเคียงและไปจนถึงคนที่ไม่ใช่คนในครอบครัวคือ น้าน้ำปั่นและน้าสับปะรด(แม่ค้าขายน้ำปั่นกับสัปปะรดที่ซื้อประจำ) เดี๋ยวนี้น้าทั้งสองแอบมีลูก ตื้อ ยื้อคุยกับบ๊อบแบบเดียวกับแม่
น้าสัปปะรด : บ๊อบขอไปด้วยนะ (หลังซื้อเสร็จจะกลับบ้าน)
บ๊อบ : ไม่
น้าสัปปะรด แกล้งแอบมานั่งที่รถมอเตอร์ไซด์ตรงโน่นบ้าง ตรงนี้บ้างแบบขำ ขำ รอให้บ๊อบมา ดึง ฉุดเธอออกจากรถมอเตอร์ไซด์อยู่นานหลายรอบจนในที่สุดเจ้าบ๊อบก็ตะโกนว่า “ไปขายสัปปะรด” แล้วใช้ตัวดันบอกแม่ให้รีบขับออกไปจากร้านเร็ว เร็ว พร้อมหันหลังไปดูแบบลุ้น ลุ้น ตื่นเต้นว่าน้าจะตามมาไหม
และพี่แมน (ผู้ช่วยแม่ที่ทำงาน) บ๊อบไม่ชอบฟันมันไม่สบายตาเขาบอกมันเป็นแสงแว้บ แว้บ แต่อยากดู และด้วยพี่แมนเล่นสนุกเลยคลายความกังวลลงบ้างชอบเข้าไปถามนั่นโน่นนี่เพื่ออยากดูฟันพี่แมน แม่ได้โอกาสบอกพี่แมนว่าถ้าพี่แมนสามารถหลอกล่อให้บ๊อบมาเปิดปากพี่แมน เอาแบบเกือบจะได้แบบ สนุก สนุก ได้นานแม่จะเลี้ยงเบียร์พี่แมน ที่สุดบ๊อบก็พยายามใช้ร่างกายตัวเองคิดหาวิธีที่จะเปิดปากพี่แมนให้ได้ แต่ก็ติดว่าปากพี่แมนมันแหมะ แฉะใจหนึ่งก็อยากดูอีกใจก็เหมือนจะไม่อยากจับปากพีแมน พี่แมนก็หลอกล่ออยู่นาน สนุก สนุกก็สำเร็จ จนถึงเวลาที่เธอบอกจะไปกิน KFC บ๊อบบอกพ่อกับแม่ว่าจะให้พี่แมนไปด้วยแล้วเธอก็ไปชวนพี่แมนไป KFC ทั้งดึงทั้งฉุดให้พี่แมนไป จนสมควรแก่เวลาแม่แอบกระซิบพี่แมนว่าให้ไปแต่รถมอร์เตอร์ไซด์ซึ่ง มีคันเดียวแต่ต้องนั่ง พ่อ แม่ บ๊อบ พี่แมน (แม่จะดูว่าบ๊อบจะทำอย่างไร จึงจะได้นั่งมอเตอร์ไซด์ไป KFC ) แกล้ง นั่งผิด นั่งถูก เช่น ที่แมนไปนั่งข้างหน้ากับพ่อ(ที่ของเธอ) แม่นั่งหลัง เธอไม่ได้นั่ง เธอก็มาฉุดให้พีแมนออกจากที่เธอ แล้วเธอนั่งแทนพี่แมน จากนั้น พี่แมนไปนั่งตะกร้าหน้ารถ เธอก็ขำ แล้วบอกไม่ใช่ผลักพี่แมนออกจากตะกร้า แล้วพี่แมนก็แกล้งยืนไม่มีที่นั่ง แล้วบ๊อบ
บ๊อบ : ให้แม่ไปรถมอร์ไซด์แม่
แม่ : อ้าว ไหนล่ะ (แม่แกล้งนั่งรถมอร์ไซด์คนอื่นที่จอดข้าง ข้าง) อ้อออออ นี่ไงรถแม่
บ๊อบ : ไม่ใช่ ให้แม่เดินกลับบ้าน ไปเอามอร์ไซด์ที่แม่แล้วไป KFC
ฮาตรึม กับลูกทิ้งแม่จะเอาพี่แมนไปให้ได้ สุดท้ายพี่แมนบอกว่าจะตามไป เมื่อไปถึง KFC ปรากฏว่ามัวแต่เล่น ไก่KFC หมด เธอเปลี่ยนมาทานไก่บาบีคิวที่ร้านพิซซ่าแทน แล้วก็ถามแม่ว่าพี่แมนจะมาทางไหน พี่แมนจะมาหรือยัง แม่ก็รับรู้อารมณ์กันไปแล้วชวนเธอคิด
แม่ : เอ.....บ๊อบชวนพี่แมนมาร้านอะไรลูก
บ๊อบ : KFC
แม่ : ตอนนี้เราอยู่ร้าน พิซซ่า
แม่ : ถ้าพี่แมนมา KFC จะเจอบ๊อบไหม
บ๊อบ :ไม่
แม่ : ที่เราไม่เห็นพีแมน เพราะไม่มา หรือ พี่ไป KFC
บ๊อบ : เงียบ
กับเด็กรุ่นเดียวกัน เราคาดหวังเพียงให้เขาอยู่ในกลุ่ม ไม่แยกตัว ชำเลืองมอง เล่นแบคู่ขนาน ที่โรงเรียนพ่อพาไปก็ไปได้ดี ทีเดียวเด๋ยวพ่อคงคุยให้คุณหมอฟัง อันนี้ของแม่ตอนเย็นปากซอยหน้าบ้านเป็นที่เรียนพิเศษของเด็กประถมเป็นลักษณะบ้าน บ็อบชวนแม่ไปหมุนกังหันที่หน้าบ้านสอนพิเศษเนื่องจากเจ้าของเป็นอาจารญ์และรู้จักกับคุณแม่บ๊อบบี้เป็นอย่างดีจึงเป็นอีกที่ที่สามารถเป็นสนามฝึกได้ ไปถึงก็ไม่สนกังหัน (ความจริงนี่คืออีกหนึ่งโจทย์ของบ๊อบที่กลัวการบาดเจ็บ ปัจจุบันก็พาเล่นสมมติเกี่ยวกับกังหันไป) เดินตรงไปที่ชิงช้าโยกขนาดใหญ่ที่เป็นที่นั่ง 2 ฝั่งมีโต๊ะเหล็กตรงกลางเธอก็ไปโยกชิงช้าที่มีพี่ ป.3 2-3 คนนั่งดู I pad อยู่ฝั่งตรงข้าม เธอก็โยกชิงช้าเล่นพลางชำเหลืองมองพี่ โยกหนักเข้าก็ชนขอบระเบียงพี่เลยโวย เธอตกใจหันมามองแม่ แม่รับรู้อารมณ์ด้วยการทำท่าตาโตตกใจไปด้วย แล้วเธอก็โยกใหม่วนเวียนเล่นอยู่ตรงนั้น โหนแรงก็เจอโวย จนซักพักเธอก็นึกอยากโหนโครงเหล็กชิงช้า(ระบบที่ชอบ)
บ๊อบ : จะโหนบาร์
แม่ : เออ เออมันอยากโหนเนอะ เอ.....แต่แม่ว่าครูเขาคงไม่ให้โหนนา……
บ๊อบ : ให้แม่บังครูให้
แม่ : อ่ะ อ่ะ ได้ ได้บังตรงไหนลูก
บ๊อบ : บังตรงนี้ พลางชี้บอกตำแหน่ง
แม่ : ได้ ได้ ตรงนี้นะ เอ....แต่มันมีประตู 2 อันนะ
ถ้าแม่บังตรงนี้แล้วครูมาประตูโน้น ทำไง
บ๊อบ : ให้แม่บังอันนี้ประตูอีกด้าน(เธอเปลี่ยนใจ) ขณะเธอโหนหน้าเธอก็หันไปประตูที่ไม่ได้บัง
ไม่นานครูก็ออกมาที่ประตูที่แม่ไม่ได้บัง เธอเห็นก็ตกใจรีบลงมานั่งที่ชิงช้าโดยอัตโนมัติ แม่ก็เข้ามาใกล้ ใกล้ รับรู้ว่าตกใจ
ครู : ระวังนา อย่าประมาทนาตกมาเจ็บนะ(อันนี้สงสัยบอกแม่) แม่ก็ทักทายกับครูซักพัก
เมื่อครูไปพ้นแล้วเธอก็แอบขึ้นไปอีก แล้วบอกแม่บังเหมือนเดิมซักพักเธอขอเข้าไปในร้านสอนพิเศษที่ประดับไฟคริสมาสวิบวับและข้างในเปิดไปเพียบ(เธอไวแสงนะแต่อยากเข้า) แต่ซักพักเธอคงไม่ไหวเริ่มวุ่นวาย แม่จึงพาเธอออกจากตรงนั้น(ในใจมิได้หวั่นไหวว่าลูกกังวลแต่หากเพียงคิดว่าเรายังต้องมาที่นี่อีกจึงห่วงภาพเขาต่อสังคมใกล้บ้าน) และนี่คือเรื่องที่อยากเล่าเมื่อตัว R เขาชัดขึ้นส่วน ปัญหาพฤติกรรมต่างเมื่อเริ่มต้น การกิน การนอน การขับถ่ายท้องผูกก็คลายลงไปแล้ว
ตอนนี้สิ่งที่ตระหนักคือตัวเราเอง พยายามงรู้เท่าทันตน อยู่กับปัจจุบันของลูก เมื่อหลงก็พยายามดึงตนกลับมา และจำเสมอที่หมอพูดว่า สิ่งใดเกิดขึ้นแล้วย่อมดีเสมอ การประชุมปรายเดือนนี้ คาดว่าคงชวน คุณย่า น้าหวานและอาปาล์มไปด้วยกัน เราจะไปชาร์จแบตขั้น 2 กันค่ะ
ใกล้วันประชุมเสาร์สุดท้ายของเดือนอยากเล่าตัว R ของบ๊อบบี้วันนี้ เมื่อ 3 ปีที่แล้วตอนไปอบรมที่ศาลายาช่วงพักทานข้าว มีรุ่นพี่ท่านหนึ่งถามแม่บ๊อบบี้ว่า “ น้องบ๊อบคุยกับคนข้างเคียงหรือยัง” อันนี้แม่บ๊อบบี้อึ้งงงเลย เอ ! ลูกตัวเองเพิ่งเริ่มออกมาดูโลก ต้องคุยกับคนใกล้ตัวแล้วหรือยังหว่า มัวแต่ทำหน้างง ก็เลยมีพี่ผู้ปกครองอีกท่านตอบแทนว่าบ๊อบเพิ่งเริ่มยังหรอก แต่จากวันนั้นถึงวันนี้จึงเข้าใจ 3 ปีแล้วนะค่ะ จากแนวทาง DIR floortime เมื่อ R ของบ๊อบบี้ตัวใหญ่และชัดขึ้น ขณะนี้มันแผ่จากพ่อและแม่ไปยังคนข้างเคียงและไปจนถึงคนที่ไม่ใช่คนในครอบครัวคือ น้าน้ำปั่นและน้าสับปะรด(แม่ค้าขายน้ำปั่นกับสัปปะรดที่ซื้อประจำ) เดี๋ยวนี้น้าทั้งสองแอบมีลูก ตื้อ ยื้อคุยกับบ๊อบแบบเดียวกับแม่
น้าสัปปะรด : บ๊อบขอไปด้วยนะ (หลังซื้อเสร็จจะกลับบ้าน)
บ๊อบ : ไม่
น้าสัปปะรด แกล้งแอบมานั่งที่รถมอเตอร์ไซด์ตรงโน่นบ้าง ตรงนี้บ้างแบบขำ ขำ รอให้บ๊อบมา ดึง ฉุดเธอออกจากรถมอเตอร์ไซด์อยู่นานหลายรอบจนในที่สุดเจ้าบ๊อบก็ตะโกนว่า “ไปขายสัปปะรด” แล้วใช้ตัวดันบอกแม่ให้รีบขับออกไปจากร้านเร็ว เร็ว พร้อมหันหลังไปดูแบบลุ้น ลุ้น ตื่นเต้นว่าน้าจะตามมาไหม
และพี่แมน (ผู้ช่วยแม่ที่ทำงาน) บ๊อบไม่ชอบฟันมันไม่สบายตาเขาบอกมันเป็นแสงแว้บ แว้บ แต่อยากดู และด้วยพี่แมนเล่นสนุกเลยคลายความกังวลลงบ้างชอบเข้าไปถามนั่นโน่นนี่เพื่ออยากดูฟันพี่แมน แม่ได้โอกาสบอกพี่แมนว่าถ้าพี่แมนสามารถหลอกล่อให้บ๊อบมาเปิดปากพี่แมน เอาแบบเกือบจะได้แบบ สนุก สนุก ได้นานแม่จะเลี้ยงเบียร์พี่แมน ที่สุดบ๊อบก็พยายามใช้ร่างกายตัวเองคิดหาวิธีที่จะเปิดปากพี่แมนให้ได้ แต่ก็ติดว่าปากพี่แมนมันแหมะ แฉะใจหนึ่งก็อยากดูอีกใจก็เหมือนจะไม่อยากจับปากพีแมน พี่แมนก็หลอกล่ออยู่นาน สนุก สนุกก็สำเร็จ จนถึงเวลาที่เธอบอกจะไปกิน KFC บ๊อบบอกพ่อกับแม่ว่าจะให้พี่แมนไปด้วยแล้วเธอก็ไปชวนพี่แมนไป KFC ทั้งดึงทั้งฉุดให้พี่แมนไป จนสมควรแก่เวลาแม่แอบกระซิบพี่แมนว่าให้ไปแต่รถมอร์เตอร์ไซด์ซึ่ง มีคันเดียวแต่ต้องนั่ง พ่อ แม่ บ๊อบ พี่แมน (แม่จะดูว่าบ๊อบจะทำอย่างไร จึงจะได้นั่งมอเตอร์ไซด์ไป KFC ) แกล้ง นั่งผิด นั่งถูก เช่น ที่แมนไปนั่งข้างหน้ากับพ่อ(ที่ของเธอ) แม่นั่งหลัง เธอไม่ได้นั่ง เธอก็มาฉุดให้พีแมนออกจากที่เธอ แล้วเธอนั่งแทนพี่แมน จากนั้น พี่แมนไปนั่งตะกร้าหน้ารถ เธอก็ขำ แล้วบอกไม่ใช่ผลักพี่แมนออกจากตะกร้า แล้วพี่แมนก็แกล้งยืนไม่มีที่นั่ง แล้วบ๊อบ
บ๊อบ : ให้แม่ไปรถมอร์ไซด์แม่
แม่ : อ้าว ไหนล่ะ (แม่แกล้งนั่งรถมอร์ไซด์คนอื่นที่จอดข้าง ข้าง) อ้อออออ นี่ไงรถแม่
บ๊อบ : ไม่ใช่ ให้แม่เดินกลับบ้าน ไปเอามอร์ไซด์ที่แม่แล้วไป KFC
ฮาตรึม กับลูกทิ้งแม่จะเอาพี่แมนไปให้ได้ สุดท้ายพี่แมนบอกว่าจะตามไป เมื่อไปถึง KFC ปรากฏว่ามัวแต่เล่น ไก่KFC หมด เธอเปลี่ยนมาทานไก่บาบีคิวที่ร้านพิซซ่าแทน แล้วก็ถามแม่ว่าพี่แมนจะมาทางไหน พี่แมนจะมาหรือยัง แม่ก็รับรู้อารมณ์กันไปแล้วชวนเธอคิด
แม่ : เอ.....บ๊อบชวนพี่แมนมาร้านอะไรลูก
บ๊อบ : KFC
แม่ : ตอนนี้เราอยู่ร้าน พิซซ่า
แม่ : ถ้าพี่แมนมา KFC จะเจอบ๊อบไหม
บ๊อบ :ไม่
แม่ : ที่เราไม่เห็นพีแมน เพราะไม่มา หรือ พี่ไป KFC
บ๊อบ : เงียบ
กับเด็กรุ่นเดียวกัน เราคาดหวังเพียงให้เขาอยู่ในกลุ่ม ไม่แยกตัว ชำเลืองมอง เล่นแบคู่ขนาน ที่โรงเรียนพ่อพาไปก็ไปได้ดี ทีเดียวเด๋ยวพ่อคงคุยให้คุณหมอฟัง อันนี้ของแม่ตอนเย็นปากซอยหน้าบ้านเป็นที่เรียนพิเศษของเด็กประถมเป็นลักษณะบ้าน บ็อบชวนแม่ไปหมุนกังหันที่หน้าบ้านสอนพิเศษเนื่องจากเจ้าของเป็นอาจารญ์และรู้จักกับคุณแม่บ๊อบบี้เป็นอย่างดีจึงเป็นอีกที่ที่สามารถเป็นสนามฝึกได้ ไปถึงก็ไม่สนกังหัน (ความจริงนี่คืออีกหนึ่งโจทย์ของบ๊อบที่กลัวการบาดเจ็บ ปัจจุบันก็พาเล่นสมมติเกี่ยวกับกังหันไป) เดินตรงไปที่ชิงช้าโยกขนาดใหญ่ที่เป็นที่นั่ง 2 ฝั่งมีโต๊ะเหล็กตรงกลางเธอก็ไปโยกชิงช้าที่มีพี่ ป.3 2-3 คนนั่งดู I pad อยู่ฝั่งตรงข้าม เธอก็โยกชิงช้าเล่นพลางชำเหลืองมองพี่ โยกหนักเข้าก็ชนขอบระเบียงพี่เลยโวย เธอตกใจหันมามองแม่ แม่รับรู้อารมณ์ด้วยการทำท่าตาโตตกใจไปด้วย แล้วเธอก็โยกใหม่วนเวียนเล่นอยู่ตรงนั้น โหนแรงก็เจอโวย จนซักพักเธอก็นึกอยากโหนโครงเหล็กชิงช้า(ระบบที่ชอบ)
บ๊อบ : จะโหนบาร์
แม่ : เออ เออมันอยากโหนเนอะ เอ.....แต่แม่ว่าครูเขาคงไม่ให้โหนนา……
บ๊อบ : ให้แม่บังครูให้
แม่ : อ่ะ อ่ะ ได้ ได้บังตรงไหนลูก
บ๊อบ : บังตรงนี้ พลางชี้บอกตำแหน่ง
แม่ : ได้ ได้ ตรงนี้นะ เอ....แต่มันมีประตู 2 อันนะ
ถ้าแม่บังตรงนี้แล้วครูมาประตูโน้น ทำไง
บ๊อบ : ให้แม่บังอันนี้ประตูอีกด้าน(เธอเปลี่ยนใจ) ขณะเธอโหนหน้าเธอก็หันไปประตูที่ไม่ได้บัง
ไม่นานครูก็ออกมาที่ประตูที่แม่ไม่ได้บัง เธอเห็นก็ตกใจรีบลงมานั่งที่ชิงช้าโดยอัตโนมัติ แม่ก็เข้ามาใกล้ ใกล้ รับรู้ว่าตกใจ
ครู : ระวังนา อย่าประมาทนาตกมาเจ็บนะ(อันนี้สงสัยบอกแม่) แม่ก็ทักทายกับครูซักพัก
เมื่อครูไปพ้นแล้วเธอก็แอบขึ้นไปอีก แล้วบอกแม่บังเหมือนเดิมซักพักเธอขอเข้าไปในร้านสอนพิเศษที่ประดับไฟคริสมาสวิบวับและข้างในเปิดไปเพียบ(เธอไวแสงนะแต่อยากเข้า) แต่ซักพักเธอคงไม่ไหวเริ่มวุ่นวาย แม่จึงพาเธอออกจากตรงนั้น(ในใจมิได้หวั่นไหวว่าลูกกังวลแต่หากเพียงคิดว่าเรายังต้องมาที่นี่อีกจึงห่วงภาพเขาต่อสังคมใกล้บ้าน) และนี่คือเรื่องที่อยากเล่าเมื่อตัว R เขาชัดขึ้นส่วน ปัญหาพฤติกรรมต่างเมื่อเริ่มต้น การกิน การนอน การขับถ่ายท้องผูกก็คลายลงไปแล้ว
ตอนนี้สิ่งที่ตระหนักคือตัวเราเอง พยายามงรู้เท่าทันตน อยู่กับปัจจุบันของลูก เมื่อหลงก็พยายามดึงตนกลับมา และจำเสมอที่หมอพูดว่า สิ่งใดเกิดขึ้นแล้วย่อมดีเสมอ การประชุมปรายเดือนนี้ คาดว่าคงชวน คุณย่า น้าหวานและอาปาล์มไปด้วยกัน เราจะไปชาร์จแบตขั้น 2 กันค่ะ